Todo comenzó un 14 de noviembre del año 90, en la ciudad de Barcelona, concretamente en la clinica Dexeus, donde nací. Despuès dentro de unos meses fui al hospital San Juan De Deu tambièn en Barcelona. Alli me sentia muy bien acojida, contenta... aunque como no, tambièn sufria, porquè no olvidemos que es un hospital, però para mi de los mejores! Ya es como mi casa. Todavia voy, y aunque han cambiado muchas cosas, desde entonces, aun recuerdo aquellos momentos en la planta, jugando con otros compañeros de habitación, y las olores, aquella peculiar olor a quirofano, recuerdo que con solo esta olor, ja me dormia en la sala de operaciones, y soñaba... no se el que... un mundo mejor... o que algun dia se acabaria todo, y podria seguir una vida " normal" sin tener que ir cada dos por tres a barcelona, por tener que ingressar, por tener que dejar mis estudios por una operacion...en fin... Y es cuento todo esto porque hace unos minutos estaba mirando fotografias de hace años, y no se porque razón se me han salido las làgrimas, supongo que serà, porquè antes, aunque ahora estoy muy feliz, era diferente, ya estuviera en casa, en el hospital o en cualquier sitio.
Saludos :)
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)

hola guapa!!!! soy la montse!!!
ResponderEliminaryo a veces también lloro mirando fotos. mi bisabuela murió el año pasado y, bueno, desde que era muy pequeña que siempre le he tenido mucho cariño. cuando miro fotos de hace bastante tiempo en las que ella aparece, también lloro a veces.
soy muy sensible!!!
muy interesante tu blog!!! lo agrego a seguidores!!! pásate por el mío!!!
un besito!! ^^
Conmovedor! És curt però molt profund!! No sé què dir, m'has deixat sense paraules.. **Gisela pensant en què pot escriure més xD** ..A vegades també cal recordar temps passats, encara que siguin dolorosos perquè llavors et dones compte de on eres i fins on has arribat i normalment la reacció és bona perquè a mida que passen els anys solem anar a millor i, tal com dius en el post, ara ets feliç. Això és el que realmeny importa, que hagis aprés a ser feliç tot i les comlicacions i els problemes que comporta la vida ^^ (No només complicacions i problemes, sinó tot, la vida en sí).
ResponderEliminarBueno, ja no t'aburreixo més amb les meves reflexions xDD Molt bonic aquest post! M'ha emocionat, de veritat. Com dic jo.. Fighting! La vida es una lluita!